Εις το επανιδείν….

Διαβάζουμε λοιπόν την είδηση στο troktiko αλλά και σε άλλα ειδησεογραφικά πρακτορεία

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Εφυγε το Altantis

ΜΕ 6 ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ ΚΑΙ 4,000 ΣΚΟΥΛHΚΙΑ

Πριν λίγα λεπτά απογειώθηκε επιτυχώς το Atlantis απο και πάει κατευθείαν στον διεθνή διαστημικό σταθμό οπου και θα πάει μερικά εξαρτήματα. Η αποστολή...
θα διαρκέσει περίπου 11 μέρες και θα είναι η 5η και τελευταία αποστολή του 2009.

Ηρθε η ώρα λοιπόν φίλοι μου να πάρω πίσω τα όσα κατά καιρούς έχω πεί για τις ανύπαρκτες εκδρομές των φιλάθλων του Αρη της γειτονιάς μας. 4.000 φίλοι της ομάδος αποφάσισαν να μετακινηθούν στο διάστημα. Και οι λόγοι της πολυπληθούς εκδρομής αυτής ερευνήθηκαν ενδελεχώς από εμένα ,όπως όφειλα,και σας τους παρουσιάζω παρακάτω…

Αν και μέχρι στιγμής όλες οι πληροφορίες που έρχονται για την ογκώδη αυτή μετακίνηση , που σημειωτέων είναι η μεγαλύτερη στην μακρόχρονη ιστορία του αξιαγάπητου αυτού συλλόγου, έχουν την μορφή φημών, θα πρέπει να τις λάβουμε σοβαρά υπ’οψιν καθότι όπως λέει και το ρητό “όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά”.

Έτσι ακολούθησα τα μονοπάτια ενός σοβαρού ρεπορτάζ και κάνοντας τα απαραίτητα τηλεφωνήματα σας παρουσιάζω τις κάτωθι εκδοχές για την μετακίνηση αυτή.

- Αρχικά επικοινώνησα με τον επίσημο εκπρόσωπο τύπου και προπαγάνδας της ΠΑΕ ο οποίος κάνοντας του την απλή ερώτηση “κύριε Χρύσανθε, τι πήγαν να κάνουν 4.000 αρειανά στο διάστημα?” αρνήθηκε εκνευρισμένος να μου μιλήσει και αντ’αυτού μου έστειλε την κάτωθι δήλωση.

“κύριε Vorie Aneme,

Σε απάντηση στο πρόσφατο κακοπροαίρετο ερώτημα σας και παραβλέποντας το ειρωνικό του νόημα για το μέγεθος της μετακίνησης και τον κρυφό σας χλευασμό μέσω αυτού, σας ενημερώνω ότι όπως πολύ καλά γνωρίζετε, το μέγεθος του λαού μας είναι τέτοιο, που οφείλουμε να μετακινηθούμε και σε άλλους πλανήτες καθότι ο πλανήτης γή είναι πολύ μικρός πλέον για να χωρέσει το μεγαλείο του υπέρλαμπρου συλλόγου μας. Έτσι σε πρώτη φάση σε απόλυτη συνεργασία με τον σύνδεσμο στήριγμα-πάσσαλο της ιστορίας μας, αποφασίστηκε να σταλούν 4000 κιτρινόμαυρα “κομάντο” να κατακτήσουν τους πλησιέστερους αρχικά πλανήτες .Μετά μια δεύτερη <φουρνιά> θα σταλεί να κατακτήσει τον κοντινότερο γαλαξία και τέλος το σύμπαν ολόκληρο καθότι οι στόχοι που έχει θέσει η πάνσοφη διοίκηση μας και προσωπικά ο τιτανομέγιστος πρόεδρος-μάνατζερ-κοουτς κ. Ιζνογκούντ , είναι να κυβερνήσουμε το άπειρο.

Και όπως σας προείπα, θα είναι τέτοια η μετακίνηση που θα κατατροπώσει οποιαδήποτε αντίσταση συναντήσει από <αλλόθρησκους> “και καλά” εξωγήινους. Μάλιστα ,επειδή στο διαστημόπλοιο θα υπάρχουν με κιτρινόμαυρα και άλλα είδη όπως κάμπιες, μέλλισσούλες και σαλιγκάρια, για να μην τα μπερδέψουν οι αστροναύτες με εμάς, το πάνσοφο ΔΣ του συλλόγου αποφάσισε σύσσωμη η κιτρινόμαυρη αποστολή να φοράει μπουλντογκοκαπελάκια και μπλουζάκια ΣταρΤρεκ-3 που θα φέρουν στο πίσω μέρος τους γραμμένο το μήνυμα “May the Fap be with you”. Αυτονόητο είναι ότι οι φυλές που θα κατακτηθούν θα γαλουχηθούν στα κίτρινα ιδεώδη από ειδικούς ιεροδιδασκάλους-συνδεσμίτες που συνοδεύουν την αποστολή . Και όχι, αυτό δεν θα γίνει δια της βίας. Αντιθέτως αφού τους ενημερώσουμε για τα 75 πρωταθλήματα της ομάδος, τα 46 ντάμπλ και τα 29 ευρωπαϊκά τρόπαια του συλλόγου, όλες οι φυλές ακόμα και οι πιο δύσπιστες , θα δεχτούν αυθόρμητα και με χαρά να αποτελέσουν μέρος της τεράστιας οικογένειας του Αρη.

Για αυτό κύριε Vorie Aneme μπορείτε να ειρωνεύεστε όσο θέλετε. Τα ψέμματα τελείωσαν. Η εποχή που η κιτρινόμαυρη σκόνη της αρειανής μεγαλοσύνης, σαν άλλη αστρική σκόνη, θα σκεπάσει το σύμπαν είναι κοντά. Και κλείνοντας θα επαναλάβω παραλλάσσοντας την ατάκα που είπε κάποτε ένας αστροναύτης όταν πάτησε στην σελήνη , «Ένα μικρό σύρσιμο για έναν αρειανό, ένα τεράστιο άλμα για την Χαριλάου»

Αυτή λοιπόν ήταν η απάντηση που έλαβα από τον εκπρόσωπο τύπου και προπαγάνδας της κίτρινης ΠΑΕ. Αν και θα μπορούσα να επαναπαυτώ σε αυτήν , το δαιμόνιο του ρεπόρτερ μέσα μου , με έκανε να αναζητήσω και άλλες πληροφορίες και έτσι απευθύνθηκα στον κ. ΙζνογΚόντη απευθείας, ο οποίος διαχώρισε την θέση του από την επίσημε γραμμή και μου έδωσε προς έκπληξη μου μια διαφορετική απάντηση , η οποία μάλλον προσπάθησε να θολώσει τα νερά ως προς τον πραγματικό σκοπό αυτής της μετακίνησης στο διάστημα.

“Κύριε Aneme, ότι ακούγεται είναι απλά ανυπόστατες φήμες. Η πραγματικότητα είναι ότι το κατεστημένο του πλανήτη Γη φοβούμενο το μέγεθος της ομάδος μας ,με σφαγιαστικές διαιτησίες δεν την αφήνουν να ορθώσει το δυσθεώρητο ανάστημα της αφήνοντας την στην αφάνεια. Έτσι, η Πανγαλαξιακή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Πλανητών (Π.Π.Ο.Π) αφού έκρινε ότι το ρόστερ της ομάδος του Αρη της γειτονιάς μας δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα ρόστερ των μεγαλύτερων ομάδων του γαλαξία θέλησε να διορθώσει την κατάφωρη αδικία που βιώνει η ομάδα μας στην γή και κάλεσε εμάς από ολόκληρο τον πλανήτη να εκπροσωπήσουμε την Γη στο Mundial Συλλόγων του Γαλαξία μαζί με τις ομάδες “Αρης Οργκάνιας”, “Αρης Βουλκάνιας” και την περσινή πρωταθλήτρια της Ομοσπονδίας “Αρης Κλίνγκον”.

Μάλιστα η τιμή που γίνεται στην ομάδα μας δεν σταματά εδώ αφού κατά την διάρκεια του τουρνουά θα βραβευτούν από τον ίδιο τον Captain kirk οι διοικούντες της ομάδος και εγώ προσωπικά γιατί με τις δηλώσεις μας τόσα χρόνια, αποδείξαμε ότι τέτοια U.F.O σαν εμάς δεν θα ξαναδεί το σύμπαν.

Οπότε κύριε Aneme, οι 4000 αρειανοί που θα μεταφερθούν στο διάστημα είναι πολύ απλά οι φίλαθλοι μας που θα πάνε για να υποστηρίξουν την ομάδα μας σε αυτό το τεραστίας σημασίας ,για το πρεστίζ του συλλόγου,τουρνουά ποδοσφαίρου. Και για να σας πώ την αλήθεια εμείς ζητήσαμε 100.000 εισιτήρια ,για να καλύψουμε τις ανάγκες τουλάχιστον των κατόχων διαρκείας μας, αλλά η Π.Π.Ο.Π δεν ενέδωσε και έτσι θα πάνε λίγοι τελικά. Ελπίζω να ικανοποιηθήκατε με την πληροφόρηση που σας παρείχα”.

Οφείλω να ομολογήσω ότι αν και η απάντηση του μάνατζερ-κόουτς-πρόεδρου κ.ΙζνογΚόντη μου φάνηκε απολύτως λογική, καθότι είναι γνωστή η εκτίμηση που τρέφουν τα κατά τόπους U.F.O του σύμπαντος στα U.F.O της Ελλάδος, κάτι μέσα μου με παρότρυνε να το ψάξω λίγο παραπάνω. Και τελικά κατέληξα μετά κόπων και βασάνων να βρώ στην N.A.S.A τον ίδιο τον υπεύθυνο της διαστημικής αποστολής του Atlantis ο οποίος με έντονο εκνευρισμό αντέκρουσε τα όσα μου είχαν πεί νωρίτερα οι εκπρόσωποι της κίτρινης ΠΑΕ.

“Μα τι ΜΑΛΑΚΙΕΣ είναι αυτά που λέτε για τουρνουά ποδοσφαίρου, κατακτήσεις του διαστήματος και τρίχες κλίγκον, κατσαρές. Εμείς απλά βρισκόμαστε σε μια φάση διερεύνησης της πιθανότητας επιβίωσης ανθρώπων και ζώων στο διάστημα. Και αυτό για να γίνει θα έπρεπε να δούμε άν οι κατώτερες μορφές ζώντων οργανισμών στην γή θα μπορούσαν να επιβιώσουν και να εξελιχθούν σε άλλους πλανήτες. Έτσι για να πειραματιστούμε , πήραμε ότι πιο άχρηστο διέθετε ο πλανήτης μας και αυτό ήταν τα σκουλήκια. Τώρα τι να σας πώ,…αν καταφέρουν και εξελιχθούν σε τέτοιο βαθμό που να μάθουν να παίζουν ποδόσφαιρο ή να κατακτήσουν το σύμπαν, θα είναι κάτι που θα ξεπερνά ακόμα και τις ιστορίες επιστημονικής φαντασίες του Hollywood. Πάντως να ξέρετε οι επίγειες προσπάθειες που γίνονται από παρόμοια είδη στην χώρα σας, αποτυχάνουν παταγωδώς. Γιατί λοιπόν να περιμένουμε κάτι διαφορετικό out of space?”

Η απάντηση ήταν αφοπλιστική και μάλλον περιέγραφε με ωμό τρόπο την αλήθεια της ιστορίας. Εγω όμως , όντας όν ρομαντικό θα επιμείνω στις απόψεις των κιτρινόμαυρων εκπροσώπων. Μου άρεσαν πιο πολύ . Με έκαναν να ξεφύγω για λίγο από τα στενά όρια της γήινης πραγματικότητας και να συνταξιδέψω έστω και νοερά παρέα με τους 4.000 αρειανούς, κάπου εκεί στο διάστημα , χαμένος μαζί τους σε ένα σύμπαν που η φαντασία έχει τον κύριο λόγο, πλάθοντας κόσμους όπου ακόμα και οι αρειανοι έχουν κυρίαρχη θέση, και που ξέρεις, ίσως να καταφέρω να πανηγυρίσω μαζί τους εκεί έναν τιτλο.

Καλό ταξίδι λοιπόν φίλοι μου.Εις το επανιδείν!

Το νου σας ρεμάλια…

Και πάνω που έλεγα με αφορμή την σημερινή εθνική επέτειο, ότι δεν πρόκειται να ξαναεμφανιστούν ήρωες στο έρμο τούτο έθνος, ήρθε ένα γεγονός να μου αλλάξει άρδην την άποψη αυτή.

11 ηρωικά παλληκάρια, 11 παίκτες με ατσαλένια ψυχή , 11 λυσσασμένα σκυλιά, προέταξαν τα στήθη και τα πόδια τους για χάρη της μεγαλοπρεπούς ιστορίας του συλλόγου που υπηρετούν, καταφέρνοντας καίριο πλήγμα στον εχθρό που λεγόταν “Ασπρόπυργος” πετυχαίνοντας μια από τις ενδοξότερες νίκες στην ιστορία του Αρη της γειτονιας μας.

Και όλα αυτά την στιγμή που στο ημίχρονο οι παίκτες του Ασπρόπυργου με ψηλά τον αμανέ τους χλευάζανε και τους ειρωνευόντουσαν κερδίζοντας με το σφύριγμα 2-1.

Όμως στα αποδυτήρια ο Ιομαρ Μαζίνιο, σαν άλλος στρατηγός Πάτον έβγαλε έναν πύρινο λόγο , ένα λόγο μέσα από την καρδιά του ,που πραγματικά μίλησε στις καρδιές των ποδοσφαιριστών του Αρη της καρδιάς μας…

Παρακάτω σας παραθέτω απόσπασμα από το λογύδριο αυτό, που αναμένεται να καταχωρηθεί στα κιτάπια της ιστορίας, δίπλα στους λόγους του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στους μαύρους πριν τον φάνε λάχανο, του Ιησού στους μαθητές του πριν τον φιλήσει στο μάγουλο και τον προδώσει ο Ιουδας-3 και του Μοναχού Σαμουήλ Στο Κούγκι πριν το ανατινάξουν και γίνουν σκόνη και θρύψαλα μαζί του.

Μάζεψε λοιπόν τους παίκτες γύρω του να τον ακούνε καλύτερα, γιατί είχε βραχνιάσει και δεν μπορούσε να μιλήσει δυνατά, έβαλε και τον αγαπημένο του Χαβίτο να κάτσει στα γόνατα του, καθότι ήταν ο πιο μικρός και τον είχε αδυναμία, πήρε το σοβαρό ύφος του αρχικόουτς (που το είχε δεί στην “απόδραση των 11”) και χαιδεύοντας τα μαλλια του Χαβίτο , με τρεμάμενη αλλά στομφώδη φωνή είπε στα πορτογαλικα…

“Seu wretch da mente….nós xekoliasei los partalios Aspropyrgou. Fizeram-nos sinos, nós deram-no aos pés na boca que nós comemos, funcionamos como os cavalos e nós do afiniasmena nós andamos como o apiarist de Aggelopoylos, e nós vemos quando meu chifre nós alcangará na árvore”

“Το νου σας ρεμάλια….μας έχουν ξεκωλιάσει τα παρτάλια του Ασπρόπυργου. Μας έχουν κανει κουδούνια , μας εχουν δώσει τα πόδια στα στόμα να τα φάμε,τρεχουν σαν αφηνιασμενα άλογα και εμεις περπατάμε σαν τον μελισσοκόμο του Αγγελόπουλου , και να δούμε πότε το κέρατο μου θα φτάσουμε στο δέντρο”

“Seu wretch da mente…E todo o estes porque você risca archidia seu… sangue removeram anymore. Pare porque de riscar-você riscará a queimadura que sofrerão na extremidade!! Seu wretch da mente… porque se nós hoje à noite não nos ganhamos e não vemos soyperia esperar em Charilaos e põr o “terror” nós punição do a-one do katoyraei. E somebodies bons do katoyrisei de nós. Com certo como Ηabito disso é igualmente seu próprio tamanho que eu ver a aquisição igualmente de filhotes de cachorro do pontikomoυrika…”

“Το νου σας ρεμάλια…Και όλα αυτά επειδή ξύνετε τα @@ιδια σας…αίμα εχουν βγάλει πιά. Σταματήστε γιατί απο το ξύσε-ξύσε έγκαυμα θα πάθουν στο τέλος!! Το νού σας ρεμάλια…γιατί αν δεν κερδίσουμε και απόψε βλέπω να μας περιμένουν τα σουπέρια στο Χαριλάου και να βάζουν τον “τρόμο” να μας κατουράει έναν-έναν γα τιμωρία. Και καλά να κατουρήσει κάποιους από εμάς.. Με μερικούς σαν τον Χαβίτο που είναι και του δικού του μεγέθους βλέπω να αποκτά και ποντικομούρικα κουτάβια…”

“seu wretch da mente… Você arranja para ganhar porque nós teremos mal xemperdemata. Enquanto o alimento de Mamalakiσ se assemelha sberkαο ao nosso fapes assim de vermelho e largamente enquanto a pimenta roasted Florinis se tornou!!! Eu não carrego outro. Eu durmo e eu sonho que eu eles bateu a batida do aggelaaο que quebram a placa… Eu acordo e minha cabeça que são melaniasmenαo e eu tenho a dor de cabeça. Eu não carrego outro!”

“το νου σας ρεμάλια…Κανονίστε να κερδίσετε γιατί θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Σαν φαγητό του Μαμαλάκη μοιάζει το σβέρκο μας από τις φάπες έτσι κόκκινο και πλατύ σαν ψητή πιπεριά Φλωρίνης που έχει γίνει !!!Δεν αντέχω άλλο. Κοιμάμαι και ονειρεύομαι ότι με βαράνε αγγελάκια σφαλιάρες για να σπάνε πλάκα…ξυπνάω και το κεφάλι μου είναι μελανιασμένο και έχω πονοκέφαλο. Δεν αντέχω άλλο!”

“Seu wretch da mente… São impermissible nós perdem das equipes como Aspropyrgos. Quem é [com referência a Aspropyrgos a respeito de você com referência a? Quem é? uma equipe G’de ' O nacional é que não jogou nunca nem mesmo B’ no '!!! Você pelo menos você jogou igualmente 2 vezes lá!. Um zero é! Para isto é-lhe rasgado que ganha! Torna-se do “zero” em “nada” e assemelha-se em você!! Não deve você deixá-lo.”

“Το νου σας ρεμάλια…Είναι ανεπίτρεπτο να χάνουμε από ομάδες όπως ο Ασπρόπυργος. Ποιός είναι ρε ο Ασπρόπυργος σε σχέση με εσάς ρε ? Ποιός είναι? μια ομάδα της Γ’ Εθνικής είναι που δεν έχει παίξει ποτέ ουτε καν στην Β’!!! Εσείς τουλάχιστον έχετε παίξει και 2 φορές εκεί!. Ένα μηδενικό είναι! Για αυτό σκίζεται να σας κερδίσει! Για να γίνει από “μηδενικό” σε “τίποτα” και να μοιάσει σε εσάς !! Δεν πρέπει να τον αφήσετε.”

“Para este eu digo-lhe o wretch… los kopros! los partalos! É jogado aqui seu futuro. Se você não quer girar está girado afastado os corvos das plantações do milho em Brasil, para descascar grões do café em Argentina ou para lavar bandejas de cozimento em Villariba e em Vilabaho como você fêz a parte dianteira que o recolhem igualmente você apresentam como jogadores de futebol em gidia superao, você arranja .Porque eu ver o giro de todo você em o que você fêz a mais antes e eu desempenho serviços tortilla com tzatziki no restaurante do spanishgreko em Ladadika!!”

“Για αυτό σας λέω ρεμάλια…κοπρίτες! παρτάλια! Εδώ παίζεται το μέλλον σας. Αν δεν θέλετε να γυρίσετε να διώχνεται τα κοράκια από τις φυτείες καλαμποκιού στην Βραζιλία, να ξεφλουδίζετε κόκκους καφέ στην Αργεντινή ή να πλένετε ταψιά στην Villariba και το Vilabaho όπως κάνατε πρίν σας μαζέψουν και σας παρουσιάσουν σαν ποδοσφαιριστές στα γίδια τους αρειανούς, κανονίστε να κερδίσετε. Γιατί βλέπω να γυρίζετε όλοι εσείς σε αυτά που κάνατε πιο πρίν και εγώ να σερβίρω τορτίγιες με τζατζίκι στο ισπανοελληνικό εστιατόριο στα Λαδάδικα!!”

“Você extrai agora seus pés atrás na terra e você recorda que cada palavra que eu lhe disse… que naturalmente você ocupou o que a você eu disse porque os muitos de você devem igualmente PIKPA… recordar que pode você não é jogadores de futebol, mas para ter a vantagem porque o outro que não sabe! surpreenda-os palikarao! … acima do seu conseqüentemente!”

“Σύρετε τώρα τα ποδάρια σας πίσω στο γήπεδο και να θυμάστε κάθε λέξη που σας είπα…όσοι φυσικά καταλάβατε τι σας είπα γιατί οι πιο πολλοί είστε και του ΠΙΚΠΑ…Να θυμάστε ότι μπορεί να μην είστε ποδοσφαιριστές, αλλά έχετε το πλεονέκτημα γιατί οι άλλοι δεν το ξέρουν! Αιφνιδιάστε τους παληκάρια μου!…πάνω τους λοιπόν!”

Και με αυτά και με τα άλλα, όλοι οι παίκτες ρούφηξαν σαν πανακια Vetex κάθε λέξη που τους είπε ο κόουτς και βγήκαν αφηνιασμένοι στο δεύτερο ημίχρονο!

Χμ..είπα “ΟΛΟΙ” οι παίκτες? όλοι εκτος από τον Κουλοχέρη που δεν καταλάβαινε την γλώσσα , και τον κόκε που δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε αφού έπαιζε με το χέρι του Κουλοχέρη φωνάζοντας κάπου-κάπου “Vamos Campeon, Viva Sancho Panza”!!

Η συνέχεια γνωστή!

Τι έκανες στον πόλεμο παππού?

Βράδυ 28ης Οκτωβρίου και κάπου στην περιοχή της Χαριλάου, ο γερό Χαράλαμπος και το εγγονάκι του ο Γιαννάκης χαζεύουν στην τηλεόραση το πλήθος αφιερωμάτων και ταινιών για την ένδοξη αυτή ημέρα. Και κάπου στα μισά της ταινίας “υπολοχαγός Νατάσσα” ένα δάκρυ κύλισε στα ζαριασμένα μάγουλα του γερο-Χαράλαμπου, ένα δάκρυ που δεν ξέφυγε όμως από το άγρυπνο βλέμμα του εγγονού.

- Παππού γιατί κλαίς?... ρώτησε διστακτικά ο μικρός
- Τίποτα παιδί μου… απλά έβλεπα την ταινία , θυμήθηκα τα παλιά και συγκινήθηκα

- Ήξερες την υπολοχαγό Νατάσα παππού?...ξαναρώτησε με ζωηρότερο πλέον ενδιαφέρον ο πιτσιρικάς.
- Όχι …απλά ήξερα αυτόν που την πήγαινε για εκτέλεση παιδί μου.

Τα μάτια του μικρού γούρλωσαν. Το πρόσωπο του άστραψε. Ήξερε ότι αν «τσιγκλίσει» ακόμα λίγο τον παππού του θα του έλεγε άλλη μια ιστορία από τις τόσες πολλές που ήξερε για τα χρόνια εκείνα.

-Και πως τον ήξερες παππού αυτόν τον γερμαναρά?
- Αχ γιαννάκη, γιαννάκη… δεν σου έχω ξαναπεί ότι οι ταινίες αυτές ήταν βασισμένες σε πραγματικές ιστορίες? Ο Φρίντζ ,έτσι λεγόταν, και όχι γερμαναράς όπως υποτιμητικά τον είπες μικρέ, ψώνιζε από το μαγαζί μας στην Μαρτίου με Παπαναστασίου γωνία. Τακτικός πελάτης. Είχαμε το καλύτερο χοιρομέρι στην πόλη τότε. Απ’ ευθείας εισαγωγή από την Φρανκφούρτη...Για να μην μιλήσω για το λάδι και το αλεύρι που προσεκτικά φυλάγαμε στο υπόγειο. Α’Α’ ποιότης.

Ήταν να μην πάρει φόρα ο παππούς… η γλώσσα του είχε λυθεί και πήγαινε ροδάνι εξιστορώντας τις ιστορίες που σαν άλλη ταινία περνούσαν μπροστά από τα μάτια του…

- Ο καλύτερος μας πελάτης ήταν. Μας άφηνε και μπουρμπουάρ πάντα. Οχι σαν κάτι συμπατριώτες μας, Ελληνες και καλά, που το μόνο που κάνανε ήταν να ζητιανεύουν έξω από το μαγαζί παριστάνοντας τους πεινασμένους και αν αρνιόσουν να τους δώσεις έστω και ένα παξιμάδι, κοιτάζανε πώς θα σε κλέψουν….

- Και δεν μου λες παππού, αυτός ο γερμανός ο Φριντζ γιατί πυροβόλησε την υπολοχαγό Νατάσα?
- Παιδί μου δεν έφταιγε αυτός, η άλλη η σκρόφα έφταιγε που δεν καθόταν ήρεμα και ωραία να την εκτελέσει να τελειώνουμε. Αφού την έπιασαν να κάνει αντίσταση!... τι μαγκιά πουλούσε θέλοντας να κάνει και καλά απόδραση? Αναγκάστηκε λοιπόν ο φουκαράς να τη τιμωρήσει…

Ο μικρός κοίταζε με γουρλωμένα μάτια και ο παππούς θέλησε να του λύσει όλες τις απορίες.

- Ο Φρίντζ παιδί μου ήταν παρεξηγημένος. Εγώ τον ήξερα πρίν ξεκινήσει ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος. Παίζαμε συμπαίκτες σε ποδοσφαιρικούς αγώνες στην ΕΠΣΜοναχου και αργότερα αντίπαλοι. Σαν σήμερα τον θυμάμαι…. Ψηλός ξανθός με ίσιο χωριστρέ μαλλί. Λεβέντης λυγερόκορμος. Με φακίδες που έδιναν μια δυτικοευρωπαϊκή γλυκύτητα στα αρρενωπά χαρακτηριστικά του. Αν δεν με πίεζαν οι γονείς μου τότε να παντρευτώ την γιαγιά σου που ήταν κόρη λαδέμπορα από το Καμπάνη, ίσως τώρα να λεγόσουν Βίλχελμ και να ζούσες στο Βερολίνο… Άτιμοι καιροί όμως.

- Παππού ξεφεύγεις πάλι. Για πες μου για τότε που παίζατε ποδόσφαιρο.
- Α, ναι …συγνώμη μικρέ , αλλά καμιά φορά με πιάνει το παράπονο. Έχουμε και λέμε λοιπόν. Εγώ στα εφηβικά μου χρόνια ζούσα στην Γερμανία, και δούλευα λουστράκος στο Ναζιστικό κόμμα. Με είχε στείλει η μάνα μου να δουλέψω δίπλα στον θείο Χρύσανθο. Τα πρωινά γυάλιζα τα άρβιλλα των γερμανών και τα απογεύματα έπαιζα μπάλα σε μια τοπική ομάδα. Την «Adolf Ham» έτσι λεγόταν. Ωραία, ομάδα. Τότε ήταν ,που από όταν έφυγα πιτσιρικάς από την Ελλάδα, τα έφερε έτσι η τύχη να ξαναγυρίσω για πρώτη φορά σε αυτήν με αφορμή ένα ποδοσφαιρικό αγώνα.

- Σοβαρά παππού? Έπαιξες μπάλα σαν αντίπαλος στην Ελλάδα?
- Γιατί αντίπαλος αγόρι μου? Οι Γερμανοί ήταν φίλοι και αδελφοί τότε. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν τους ήθελαν οι υπόλοιποι έλληνες. Πιστεύω ότι τους ζήλευαν. Τελοσπάντων, άλλη ιστορία αυτή τότε. Ναι μας είχε καλέσει ένα τοπικό σωματείο εδώ της περιοχής μας, της Χαριλάου, για ένα αγώνα φιλικό και μεταξύ άλλων για να γιορτάσουν και την αδελφοποίηση της Χαριλάου με την περιοχή της δικής μας ομάδος, το Rufianhauzenmυhen. Τότε ήταν η πρώτη φορά που άκουσα για τον Αρη…

Τα μάτια του πιτσιρικά άστραψαν σαν πυροτέχνημα στο άκουσμα του ονόματος της ομάδος της καρδιάς του! Ακόμα περισσότερο τώρα που άκουγε ότι ο πολυαγαπημένος του παππούς είχε ανάμιξη στην ιστορία της ομάδος του.

- Ο Αρης σας είχε καλέσει παππού? …ρώτησε γεμάτος αγωνία να ακούσει την συνέχεια ο μικρός.
- Ναι παιδί μου ο Αρης. Είχε διοργανώσει ένα τουρνουά τότε με την συμμετοχή του προπαιδικού τμήματος του Μέγα Αλέξανδρου, της βρεφονηπιακής ομάδος του Αγ.Στυλιανού, και της δικής μας ομάδος και το είχανε ονομάσει «Πρωτάθλημα 1927-'28». Μας είχαν δώσει και αναμνηστικά μπλουζάκια μετά.

Και συνεχίζει ο λαλίστατος γέρος….
- Να δείς χαρά την μάνα μου τότε που με ξανάβλεπε μετά από καιρό... Είχε φτιάξει μάλιστα και σάντουιτς με ζαμπόν-κασέρι και για τις δυό ομάδες για να τα μοιράσει στο ημίχρονο.

- Μα παππού 4 ομάδες δεν επαιζαν?
- Ναι αλλά οι άλλες δύο οι ελληνικές ήταν φτωχές και δεν είχαν να πληρώσουν. Τι? Τσάμπα ψυχικά θα κάναμε? Τελοσπάντων…
Στον τελικό που λες είχαμε κερδίσει 12-0 με 5 γκόλ δικά μου, αλλά μετά από παράκληση των υπευθύνου του Αρη , είπαμε ότι χάσαμε 1-0 στο 98… Τι να κάνουμε? Ήταν η γιορτή τους και δεν θέλαμε να τους την χαλάσουμε!
Το τι έγινε μετά μικρέ δεν περιγράφεται, πυροτεχνήματα, βεγγαλικά, ο γύρος του θριάμβου με το τρόπαιο στα υψωμένα στον ουρανό χέρια . Δυο ώρες πηγαινοερχόντουσαν πανηγυρίζοντας ανάμεσα στα δέντρα του πάρκου της Ν. Ελβετίας. Και αν δεν ήταν οι φύλακες του πάρκου να τους πάρουν στο κυνήγι γιατί με την φασαρία ενοχλούσαν τους σκίουρους στα δέντρα, ακόμα εκεί θα ήταν!!
Στο τέλος πάντως είχε γίνει και η δική μας ομάδα ένα κουβάρι μαζί τους , αφού τους νοιώθαμε σαν αδέρφια μας. Είχαμε ακούσει και τις ιστορία της ομάδος, και τον ξεριζωμό της, όταν πρωτοϊδρύθηκε, από τις όχθες του Νείλου, και είχαμε συγκινηθεί.

- Μα παππού εγώ θυμάμαι που μου είχες πει ότι έπαιζες στον Αρη….
- Αχ, Γιαννάκη δεν με προσέχεις. Αυτό έγινε μετά τον αγώνα εκείνο. Τα 5 μου γκόλ εντυπωσίασαν τους διοικούντες του Αρη και μου πρότειναν συμβόλαιο με την ομάδα τους. Και πως τα έφερε η π@@@να η τύχη, συγνώμη μικρέ, για να ξαναβρεθώ τελικά αντίπαλος με τον φίλο μου τον Φρίντζ , στο επόμενο πρωτάθλημα του Αρη .

- Πήραμε και άλλο πρωτάθλημα παππού?...ρώτησε τρισευτυχισμένος για αυτό που άκουγε ο μικρός
- Μα φυσικά αγόρι μου. Ήταν κάπου στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο. Αν θυμάμαι καλά στην Ελλάδα η μόνη ομάδα που έπαιζε μπάλα την εποχή εκείνη ήταν ο Αρης. Όμως το πρωτάθλημα έπρεπε να γίνει κανονικά. Τι να στα λέω γιόκα μου….με το ζόρι μαζέψαμε τελικά 4 ομάδες.

- Ποιες ήταν αυτές παππού? Τις θυμάσαι καθόλου?
- Κοίτα τα χρόνια πέρασαν και η μνήμη μου με αφήνει σιγά –σιγά, αλλά ορισμένα πράγματα δεν ξεχνιούνται. Λοιπόν έχουμε και λέμε…. Ήμασταν εμείς (Αρης), μια ομάδα γυναικών του κατηχητικού της ΧΑΝΘ, μια ομάδα που αποτελούνταν από ανάπηρους πολέμου (νοσηλευόντουσαν στον Ερυθρό Σταυρό, και από εκεί τους φέραμε), και μια ομάδα γερμανών αξιωματικών των SS….Σε αυτήν έπαιζε και ο Φρίντζ που πλέον είχε γίνει γερμανός αξιωματικός.

- Και τι έγινε μετά παππού? Πες μου…πες μου…
- Τι να στα λέω και τι να τα βλέπεις. Κληρωθήκαμε σε 2 ζευγάρια. Πρώτοι έπαιξαν οι Ναζιστές με τους ανάπηρους πολέμου, αλλά το ματς το πήραν στα χαρτιά τελικά οι γερμανοί γιατί οι άλλοι προφασίστηκαν, και καλά, πρόβλημα υγείας και δεν κατέβηκαν. Τους έλειπαν λέει κάτι χέρια, κάτι πόδια και δεν μπορούσαν να αγωνιστούν.. λέει… Λεβέντη μου εγώ πιστεύω ότι κότεψαν. Κλασικοί γκρινιάρηδες Ελληνες. Και εμείς δεν είχαμε κορν-φλεικς να βάλουμε στο γάλα μας εκείνο το πρωί γιατί ήταν κατοχή και δεν βρίσκαμε εύκολα, αλλά δεν κλαιγόμασταν έτσι!

- Καλά παππού, άσε το άλλο ματς και πες μου για το δικό σας. Μην με κρατάς σε αγωνία…
- Έχεις δίκιο γιόκα μου. Το άλλο ματς…το άλλο ματς ήταν από τα πλέον συναρπαστικά. Όπως σου είπα, είχαμε απέναντι μας την ομάδα των γυναικών κατηχητριών της ΧΑΝΘ, η οποία κατέβηκε τελικά μόνο με 7 κορίτσια 17-20 ετών, γιατί οι υπόλοιπες δουλεύανε, λέει ,σαν νοσοκόμες στον Ερυθρό Σταυρό. Έτσι εμείς αποφασίσαμε από την άλλη να κατεβούμε με 15 παίκτες.

- Μα καλά παππού… Ήσασταν εσείς 15 και οι άλλες μόνο 7?
- Και τι ήθελες να κάνουμε αγόρι μου? Έπρεπε να συμπληρώσουμε 22 παίκτες στον αγωνιστικό χώρο. Ο κανονισμός το έλεγε καθαρά ότι έπρεπε να αγωνίζονται συνολικά 22 παίκτες. Και έτσι έγινε, γιατί εμείς σαν Αρης σεβόμασταν το άθλημα.
Τελοσπάντων γιόκα μου, αυτά είναι λεπτομέρειες. Το ματς ήταν όλα τα λεφτά. Στο ημίχρονο ήδη ήμασταν πίσω στο σκόρ 3-4. Μια χοντρή ρουφιάνα αξύριστη μας είχε βάλει 3 γκόλ. Για να λέμε όμως την αλήθεια ,αν και ήταν κουφή και μας εκνεύριζε γιατί δεν άκουγε να σταματήσει στα σφυρίγματα, παρόλο αυτά ήταν πολύ καλή παίκτρια… Κουδούνια μας είχε κάνει παιδί μου.
Αλλά στο 2ο ημίχρονο δεν κατέβηκε να παίξει και έτσι όλα άλλαξαν προς το καλύτερο.

- Γιατί παππού δεν κατέβηκε?
- Δεν ξέρω παιδί μου. Κάποιες φήμες που ακούστηκαν στα αποδυτήρια έλεγαν ότι κάποιος από την διοίκηση της ομάδος την κατέδωσε στους γερμανούς λέγοντας ότι είχε ραδιόφωνο στο σπίτι της, ενώ απαγορευόταν, και άκουγε τον «ελεύθερο ραδιοφωνικό σταθμό του Καΐρου»

- Μα καλά παππού δεν είπες μόλις τώρα ότι ήταν κουφή? Πως άκουγε ραδιόφωνο?
- Αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες αγόρι μου. Για να το πεί η διοίκηση κάτι παραπάνω θα ήξερε. Άλλωστε η ουσία ήταν ότι παρανομούσε. Και ο νόμος γιέ μου είναι πάνω από όλα.

- Μάλλον έχεις δίκιο παππού… τελοσπάντων… και μετά τι έγινε?
- Ε, αφού δεν κατέβηκε η καλύτερη τους παίκτρια, το κυνηγήσαμε το ματς και κάπου στο 90 αποβλήθηκαν 3 παίκτριες τους γιατί έκαναν τα γλυκά μάτια στους παίκτες μας ,όπως υποστήριξαν οι δικοί μας στον διαιτητή, και εκείνος τις απέβαλε για σεξουαλική παρενόχληση. Με αυτά και μ’ αυτά τελικά ισοφαρίσαμε με πέναλτι στις καθυστερήσεις...

- Και πήγατε παράταση παππού?
- Όχι παιδί μου. εκεί κάπου τελείωσαν όλα . Η διοίκηση μας, για άλλη μια φορά έκανε το πρέπων σ εβόμενη τον νόμο και υπέβαλλε ένσταση για αντικανονική συμμετοχή της άλλης ομάδας κατά παράβαση των κανονισμών. Οι άλλες μηδενίστηκαν και περάσαμε εμείς τελικό στα χαρτιά.

- Δηλαδή παππού, τι παράβαση έκαναν οι άλλες?
- Μα ήταν γυναίκες! Έχεις δει πουθενά αγώνες αντρών με γυναίκες? Δεν επιτρέπεται. Τι ήθελες δηλαδή να κάνουμε? Τα στραβά μάτια και να αφήσουμε να παίξουν άντρες με γυναίκες??

- Και δηλαδή παίξατε τελικό μετά με τους Γερμανούς?
- Ε, μα τι λέμε τόση ώρα? Δεν με παρακολουθείς γιέ μου? Φυσικά παίξαμε τελικό.
Και το μάτς πήγε μέχρι το 93’ ισόπαλο μηδέν-μηδέν αφού οι άλλοι είχαν και πόλεμο να κάνουν και συνεχώς παίζανε με 5-6 παίκτες λιγότερους και αυτούς εναλάξ.
Κάπου εκεί όμως στο 93’ ,ο φίλος μου ο Φρίντζ με είδε λαχανιασμένο, με λυπήθηκε και αφού μου έκλεισε το μάτι με γυριστή κεφαλιά έκανε το αυτογκόλ και το πρωτάθλημα ήταν επιτέλους δικό μας!!!

-Πω, πω παππού!!! Πρέπει να νοιώθατε πολύ υπερήφανοι!
- Μόνο περήφανοι γιέ μου? Το μεγαλείο αυτής της ομάδος είχε πλημμυρίσει τις ψυχές μας. Ειδικά στην απονομή.
Την ώρα που ο Ιωσήφ Γκέμπελς, που είχε έρθει ειδικά για τον αγώνα αυτόν από την Γερμανία, πέρασε το μετάλλιο του πρωταθλήματος στον λαιμό μου, λύγισα… έκλαψα σαν βρέφος…Και μετά να δείς γλέντια…5 μέρες σφάζαμε αρνιά και γλεντοκοπούσαμε σε ένα υπαίθριο γλέντι που είχε στηθεί κάπου εκεί κοντά στο σημερινό «157».

- Μπράβο παππού είμαι πολύ περήφανος και εγώ για σένα. Αλλά να σε ρωτήσω κάτι? Δεν γινόταν πόλεμος εκείνη την εποχή στην Ελλάδα?
- Χμ, παλληκάρι μου τώρα που το λές, κάτι είχαμε ακούσει και εμείς. Χαζεύαμε κάτι φωτιές στα βουνά, μυρίζαμε τον καπνό, βλέπαμε και κόσμο να σέρνεται τραυματισμένος από εκεί πάνω, αλλά είχαμε την εντύπωση πως οι Αμερικάνοι γυρίζανε κάποια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή. Μετά, μια μέρα εκεί που λιαζόμασταν κάτω από τον καυτό ελληνικό ήλιο στις παραλίες της Χαλκιδικής, ήρθε ο προπονητής της ομάδος και μας είπε ότι είχε γίνει πόλεμος με τους γερμανούς, και τελικά τον κερδίσαμε. Να δείς χαρά που πήρανε όλοι μετά το αρχικό σόκ της είδησης. Όλοι βέβαια εκτός από εμένα, που αμέσως σκέφτηκα τον Φριντζ.

- Αλήθεια τι απέγινε ο φίλος σου παππού?
- Αυτό που είχα ακουσει ήταν ότι μετά τον πόλεμο δούλεψε αρχικά σαν αμπιγιέζ της Μαίρλιν Ντίτριχ και μετά κάποιος μάνατζερ διέκρινε το ταλέντο του και τον πήρε σαν χορεύτρια στο Μουλέν Ρουζ στο Παρίσι. Ήμουν πολύ χαρούμενος για αυτόν. Ήταν παιδικό όνειρο και των δυό μας μια διεθνής καριέρα στον χορό.

- Τελικά παππού δεν μου είπες. Μετά το πρωτάθλημα της κατοχής , ο Αρης πήρε άλλους τίτλους?
- Όχι γιέ μου. Δυστυχώς οι καταστάσεις εμπόδισαν τον Αρη να πάρει άλλους τίτλους.

- Ποιες καταστάσεις παππού? Τι έγινε?
- Μα η Κατοχή τελείωσε αγόρι μου. Μετά οι φίλοι μας οι γερμανοί έφυγαν, δημιουργήθηκαν ξανά κανονικές ομάδες ποδοσφαίρου, και η ιστορία για τον Αρη είναι γνωστή έκτοτε…

- Τελικά εσύ την περίοδο του πολέμου έκανες πολλά πράγματα παππού
- Αυτό είναι αλήθεια γιέ μου.Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς.

Και κάπου εκεί, ο μικρός εγγονός γύρισε ξανά το κεφάλι στην τηλεόραση γεμάτος υπερηφάνεια για τον ήρωα παππού του, και ο γέρο-Χαράλαμπος έγειρε το κεφάλι του στην πλάτη του καναπέ, και αποκοιμήθηκε.

Και ποιος ξέρει, ίσως να ονειρεύτηκε ξανά τις υπέρλαμπρες στιγμές τις δικές του και της ομάδος, εκεί κάπου ανάμεσα στους κανονιοβολισμούς, τον θάνατο, την φτώχεια και την εξαθλίωση …εκεί κάπου στα χρόνια του 1939-1945….
Τα Ένδοξα εκείνα χρόνια της ζωής του…